دسته اول: عیوب حفره ای یا مک
شامل دو دسته گازی و انقباضی است.
حفره گازی: به دلیل عدم گاززدایی موفق در فرآیند کنترل کیفی مذاب است.
حفره انقباضی: به دلیل عدم طراحی مناسب تغذیه و سیستم راهگاهی است.

دسته دوم: عیوب آخالی
شامل آخال سرباره، آخال گرافیتی و از قبیل چنین عیوبی.
آخال: آخال تنها دلیل این دسته عیوب است، بطور کلی آخال به کلیه ی ناخالصیهای ترکیبی فلزی و غیرفلزی گفته میشود که در فلز مذاب به وجود می‌آیند. آخالها، شامل مجموعه اکسیدهای ساده ، سولفیدها ، نیتریدها، کلرورها و... یاترکیبات مختلف آنها هسند. آخال، روی خواص مکانیکی، متالورژیکی ، فیزیکی و ریخته گری فلزات تأثیر مهمی دارد.

دسته سوم: عیوب فشرده
شامل نرمی و سختی پیش از حد در مناطقی از قطعه ی ریختگی است.
کنترل: تنها عامل عدم بروز این عیب، کنترل قطعه قبل و بعد از بارریزی در بوته و بخصوص در ترکیبات مذاب و سپس در سرد کردن قطعه ی ریختگی است.

دسته چهارم: عیوب انقباضی
شامل انقباض گوشه، انقباض ماهیچه و از قبیل چنین عیوبی.
تغذیه: این عیب از لحظاتی با دسته ی اول مشابه است اما در این دسته بندی عیوب گازی جایی ندارد و صرفاً عیب از مک به حفره های بزرگ تبدیل می‌شود. تنها عامل، عدم استفاده از تغذیه مناسب برای جبران مذاب در حین انجماد است.

دسته پنجم: عیوب پارگی و ترک
شامل سردشکنی، گرم شکنی ، پارگی گرم، پارگی سرد و از قبیل چنین عیوبی.
سرد شدن: پارگی های گرم و ترک ها در حین سرد شدن قطعات و در نتیجه تنش های کششی درونی به وجود می آید. این عیوب از لحاظ ظاهر شبیه به هم بوده اما از لحاظ دلیل به وجود آمدن می تواننند به گروههای مختلفی تقسیم شوند، که در قسمت بعد به آن اشاره می شود.

دسته ششم: عیوب آلیاژی
شامل ضعف پیش از حد در خواص مکانیکی و قابلیت های ماشینکاری ریخته‌گری و به طور کلی روشهای تولید است.
مهندس آلیاژ ساز: استفاده نابجا و یا افزایش و کاهش استفاده از یک یا چند عنصر آلیاژی در مذاب علت این سری عیوب است که دلیل عمده این مشکل عدم توانایی آنالیز مذاب توسط مهندس آلیاژ ساز می باشد.

دسته هفتم: عیوب تکنیکی
شامل راه شکن، کم آمد، دو پوستگی است.
تکنسین ها: دلیل اصلی بروز این عیب عدم توانایی بارریز برای محاسبه ی مقدار وزن مذاب باقی مانده برای قالب مورد نظر است و حتی در عیب راه شکن عامل اصلی ، واحد تمیزکاری و قالبگیری می باشند.